കെ. സൈനുല് ആബിദീന്
ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യമായ ഇന്ത്യ മഹാരാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് അതിന്റെ യുവസമ്പത്താണ്. ജനസംഖ്യയുടെ 60 ശതമാനത്തിലധികം 35 വയസ്സിന് താഴെയുള്ളവരായിട്ടുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത്, മാറ്റത്തിന്റെ ചാലകശക്തിയായി മാറാന് സാധിക്കുന്നത് യുവതലമുറയ്ക്കാണ്. എന്നാല്, ഈ യുവശക്തി കണക്കുകളിലെ അക്കങ്ങള്ക്കപ്പുറം വേണ്ട വിധത്തില് നമ്മുടെ രാജ്യം ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതൊരു ചോദ്യമാണ്. രാജ്യത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും ഭാവിയെ നിര്ണ്ണയിക്കുന്ന ക്രിയാത്മകമായ ഊര്ജ്ജമായി അത് പരിവര്ത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല എന്നു തന്നെയാണ് പരിശോധിച്ചാല് നമുക്ക് മനസ്സിലാകുക.
അറിവും സാങ്കേതികവിദ്യയും കൈമുതലായുള്ള ഇന്നത്തെ ചെറുപ്പക്കാര് തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങള്ക്കപ്പുറത്തേക്ക് സമൂഹത്തിന്റെ നിലനില്പ്പിനും വളര്ച്ചയ്ക്കും വേണ്ടി എങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നു, പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു എന്നതും ചോദ്യമാണ്. കേരളത്തിന്റെയും വിശാലമായ ഇന്ത്യയുടെയും സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തില് യുവതലമുറയുടെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ചും അവരുടെ ഊര്ജ്ജത്തെ രാഷ്ട്ര നിര്മ്മിതിക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങളുമാണ് നമുക്ക് മുന്നിലുള്ളത്.
ഒരു വശത്ത് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും ആഗോളവല്ക്കരണത്തിന്റെയും അറ്റമില്ലാത്ത സാധ്യതകള് തുറന്നുകിട്ടുമ്പോള്, മറു വശത്ത് ലഹരിയുപയോഗം, വര്ഗ്ഗീയത, രാഷ്ട്രീയ ധ്രുവീകരണം, പരിസ്ഥിതി നാശം, വോട്ടവകാശത്തോടുള്ള വിമുഖത തുടങ്ങിയ വലിയ വെല്ലുവിളികളും മുന്നിലുണ്ട്.
ഈ പ്രതിസന്ധികള്ക്കിടയില് നിന്ന് സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തം തിരിച്ചറിഞ്ഞു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഒരു യുവസമൂഹത്തിന് മാത്രമേ നാളത്തെ ഇന്ത്യയെ കൂടുതല് സമാധാനപൂര്ണ്ണവും വികസിതവുമാക്കാന് സാധിക്കൂ. ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചാല്, യുവജനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തമാണ് അതിന് കരുത്ത് പകര്ന്നതെന്ന് കാണാം. ഭഗത് സിംഗ്, സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസ്, അഷ്ഫാഖുല്ല ഖാന് തുടങ്ങിയ വിപ്ലവകാരികള് മുതല് രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളില് അഹിംസാത്മക സമരങ്ങളില് പങ്കെടുത്ത ലക്ഷക്കണക്കിന് യുവാക്കള് വരെ തങ്ങളുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തേക്കാള് രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുന്ഗണന നല്കിയവരാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിലും വികസന പാതയിലും സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും യുവാക്കള് മുന്നണിയിലുണ്ടായിരുന്നു.
പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാല്, സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളികള് എന്നും ചെറുപ്പക്കാരായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാകും. സാക്ഷരതാ പ്രസ്ഥാനം, ഗ്രന്ഥശാലാ പ്രസ്ഥാനം, ജനകീയാസൂത്രണം, തുടങ്ങിയവയിലെല്ലാം യുവജനങ്ങളുടെ സന്നദ്ധപ്രവര്ത്തനം നിര്ണ്ണായകമായിരുന്നു. നാടിന്റെ വികസനത്തിനും നവോത്ഥാന ചിന്തകള്ക്കും വഴിയൊരുക്കിയതില് വായനശാലകളും പ്രാദേശിക ക്ലബ്ബുകളും ജീവകാരുണ്യ ട്രസ്റ്റുകളും കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവര്ത്തിച്ചിരുന്ന യുവജന കൂട്ടായ്മകള് വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നുണ്ട ഇന്നും.. സമീപകാല ചരിത്രത്തിലേക്ക് വന്നാല്, 2018-ലെയും 2019-ലെയും മഹാപ്രളയ കാലത്ത് കേരളം കണ്ടത് യുവതയുടെ സമാനതകളില്ലാത്ത സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയാണ്. ‘സന്നദ്ധസേന’യായും ‘രക്ഷാപ്രവര്ത്തകരായും’ തെരുവിലിറങ്ങിയ യുവാക്കള്, ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകള് ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിലും ആശ്വാസ സാമഗ്രികള് വിതരണം ചെയ്യുന്നതിലും മുന്നില് നിന്നു. സോഷ്യല് മീഡിയയെ കേവലം വിനോദത്തിനപ്പുറം ഏകോപനത്തിനുള്ള ഉപകരണമാക്കി മാറ്റാന് അവര്ക്ക് സാധിച്ചു. കോവിഡ്-19 മഹാമാരിയുടെ സമയത്തും ‘കമ്മ്യൂണിറ്റി കിച്ചണുകള്’ നടത്താനും രോഗികള്ക്ക് മരുന്നെത്തിക്കാനും വയോജനങ്ങള്ക്ക് തുണയാകാനും മുന്നിട്ടിറങ്ങിയത് ഇതേ യുവശക്തി തന്നെയാണ്. ദുരന്തമുഖങ്ങളില് ഉണര്ന്നുപ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഈ കരുത്ത് ദൈനംദിന സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലേക്കും നിര്മ്മാണാത്മക പ്രവര്ത്തനങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ പ്രധാനം. ഇന്നത്തെ യുവതലമുറ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന സങ്കീര്ണ്ണതകള് ഇന്നത്തെ യുവതലമുറ അനുഭവിക്കുന്ന സാധ്യതകളും പ്രതിസന്ധികളും മുന്തലമുറകളില് നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഡിജിറ്റല് യുഗത്തിലെ മാറ്റങ്ങള് അവരുടെ ചിന്താരീതിയെയും ജീവിതശൈലിയെയും വന്തോതില് സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കേരളവും ഇന്ത്യയൊട്ടാകെയും അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ ഭീഷണികളിലൊന്ന് ലഹരിമരുന്നുകളുടെ വ്യാപനമാണ്. സ്കൂളുകളും കോളേജുകളും കേന്ദ്രീകരിച്ച് ലഹരിമാഫിയകള് വലവീശുമ്പോള്, അനേകം ചെറുപ്പക്കാരാണ് ഇതില് പെട്ടുപോകുന്നത്. കേവലം ശാരീരിക-മാനസിക ആരോഗ്യത്തെ മാത്രമല്ല, ഒരു തലമുറയുടെ തന്നെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്ത ബോധത്തെയാണ് ലഹരി ഇല്ലാതാക്കുന്നത്. ലഹരിക്കെതിരായ പോരാട്ടത്തില് യുവാക്കള് തന്നെ മുന്നണിപ്പോരാളികളാവുകയും, കൂട്ടുകാരായ സഹപ്രവര്ത്തകരെ വഴിതെറ്റാതെ നോക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയില് പങ്കാളികളാകാന് യുവാക്കള് കാണിക്കുന്ന വിമുഖത അഥവാ ‘രാഷ്ട്രീയ നിഷ്പക്ഷത’ മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രശ്നമാണ്. രാഷ്ട്രീയത്തെ കേവലം അപവാദങ്ങളുടെയും അഴിമതിയുടെയും കേന്ദ്രമായി കണ്ട് അതില് നിന്ന് വിട്ടുനില്ക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തെ ദുര്ബ്ബലപ്പെടുത്തും. മറു വശത്ത്, സോഷ്യല് മീഡിയയിലൂടെയും മറ്റും വിദ്വേഷ പ്രചാരണങ്ങള്ക്ക് ഇരയായി വര്ഗ്ഗീയ ധ്രുവീകരണത്തില് വീണുപോകുന്ന ചെറുപ്പക്കാരുടെ എണ്ണവും വര്ദ്ധിക്കുന്നു. ഭരണഘടന ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മതേതരത്വവും പരസ്പര ബഹുമാനവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന് യുവത ബാധ്യസ്ഥരാണ്. പരിസ്ഥിതി വെല്ലുവിളികളും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും: കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള് ഏറ്റവും കൂടുതല് അനുഭവിക്കാന് പോകുന്ന തലമുറയാണ് ഇന്നത്തെ യുവാക്കള്. കേരളത്തില് ഇടയ്ക്കിടെയുണ്ടാകുന്ന ഉരുള്പൊട്ടലുകളും പ്രളയങ്ങളും അനിയന്ത്രിതമായ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്.
‘സ്റ്റാര്ട്ടപ്പ് ഇന്ഡ്യ’, ‘ഡിജിറ്റല് ഇന്ഡ്യ’ തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങളെ കേവലം ബിസിനസ്സ് സംരംഭങ്ങള് മാത്രമായി കാണാതെ, സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങള്ക്കുള്ള പരിഹാര മാര്ഗ്ഗങ്ങളായി രൂപപ്പെടുത്താന് കഴിയണം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ കര്ഷകര് നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് പരിഹാരം കണ്ടെത്തുക, കുടിവെള്ള ക്ഷാമം പരിഹരിക്കാനുള്ള ചെലവ് കുറഞ്ഞ മാര്ഗ്ഗങ്ങള് വികസിപ്പിക്കുക, മാലിന്യ സംസ്കരണത്തിന് നൂതന സംവിധാനങ്ങള് കൊണ്ടുവരിക എന്നിവയൊക്കെ യുവാക്കള്ക്ക് ഏറ്റെടുക്കാവുന്ന മികച്ച സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളാണ്. വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും പങ്ക് ചെറുപ്പക്കാരില് സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം വളര്ത്തിയെടുക്കുന്നതില് പാഠശാലകള്ക്കും കുടുംബങ്ങള്ക്കും വലിയ പങ്കുണ്ട്. കേവലം മാര്ക്കുകള്ക്കും റാങ്കുകള്ക്കും വേണ്ടി മാത്രം കുട്ടികളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന നിലവവിലെ വിദ്യാഭ്യാസ രീതി മാറ്റപ്പെടണം. മൂല്യാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് മുന്ഗണന നല്കണം.
ഇന്നത്തെ യുവാക്കള് കേവലം ഭാവിയിലെ പൗരന്മാരല്ല; മറിച്ച്, വര്ണ്ണാഭമായ വര്ത്തമാനത്തിന്റെ തന്നെ വക്താക്കളാണ്. തങ്ങള്ക്ക് ലഭിച്ച അറിവും സാങ്കേതികവിദ്യയും സ്വാതന്ത്ര്യവും തങ്ങളുടെ സഹജീവികളുടെ അര്ത്ഥവത്തായ ജീവിതത്തിനായി വിനിയോഗിക്കുമ്പോഴാണ് അവരുടെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം പൂര്ണ്ണമാകുന്നത്. തിന്മകളെ വിമര്ശിക്കാന് മാത്രം നില്ക്കാതെ, നന്മയുടെ വിത്തുകള് വിതയ്ക്കുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ പ്രവാചകരായി മാറാന് നമ്മുടെ യുവതലമുറയ്ക്ക് സാധിക്കട്ടെ. മാധ്യമങ്ങളും സമൂഹവും പ്രസ്ഥാനങ്ങളും അവര്ക്ക് വഴികാട്ടിയാകട്ടെ. സമത്വവും സമാധാനവും പുരോഗതിയുമുള്ള ഒരു നവഭാരതം പണിതുയര്ത്താന് യുവശക്തി ഒന്നിച്ച് മുന്നേറേണ്ട സമയം ഇതാണ്.
