കൊച്ചി: മലയാളികളുടെ നിത്യജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന വാക്കുകളിലൊന്നാണ് ‘പവൻ’. എട്ട് ഗ്രാം തൂക്കമുള്ള സ്വർണ്ണക്കട്ടിയെ നാം പവനെന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് കൃത്യമായി എട്ട് ഗ്രാം തന്നെയായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതെന്ന കാര്യം നമ്മളിൽ എത്രപേർ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്?
ഇതിനു പിന്നിൽ പ്രകൃതിയും മനുഷ്യചരിത്രവും ഇഴചേർന്ന കൗതുകകരമായ ഒരു കഥയുണ്ട്.
കാടുകളിലെ വിത്തുകളിൽ തുടങ്ങിയ അളവുകോൽ
ആധുനിക കാലത്തെപ്പോലെ കൃത്യമായ ഡിജിറ്റൽ ത്രാസുകളോ മില്ലിഗ്രാം അളവുകളോ ഇല്ലാതിരുന്ന പുരാതന കാലത്ത്, ലോഹങ്ങളുടെ തൂക്കം തിട്ടപ്പെടുത്താൻ മനുഷ്യൻ ആശ്രയിച്ചത് പ്രകൃതിയിലെ വിത്തുകളെയായിരുന്നു.
വലിപ്പത്തിലും തൂക്കത്തിലും അത്ഭുതകരമായ സ്ഥിരത പുലര്ത്തിയിരുന്ന ഈ വിത്തുകൾ അന്നത്തെ സ്വന്തം അളവുകോലുകളായി മാറി.
ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് മഞ്ചാടിക്കുരുവും (കുന്നിക്കുരുവോ) ആയിരുന്നു. കാടുകളിൽ നിന്ന് ശേഖരിക്കുന്ന ചെറിയ ചുവന്ന കുന്നിക്കുരുവിന് ഏകദേശം 0.118 ഗ്രാം തൂക്കമാണുണ്ടായിരുന്നത്.
64 അല്ലെങ്കിൽ 72 കുന്നിക്കുരുക്കളുടെ തൂക്കം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ കൃത്യമായി ലഭിച്ചത് 7.5 ഗ്രാമിനും 8.5 ഗ്രാമിനും ഇടയിലുള്ള അളവായിരുന്നു.
ലോകമെങ്ങും ഒരേ വഴിയെ
ഈ അത്ഭുതം ഇന്ത്യയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ അക്കാലത്ത് സമാനമായ രീതികളാണ് നിലവിലുണ്ടായിരുന്നത്:
മെസൊപ്പൊട്ടേമിയ:
കച്ചവടക്കാർ ബാർലിമണികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് സ്വർണ്ണം അളന്നിരുന്നത്. 128 ബാർലിമണികളുടെ തൂക്കമായിരുന്നു അവരുടെ ഒരു ‘ഷെക്കൽ’ സ്വർണ്ണം. ഇതും ചെന്നെത്തിയത് 8.3 ഗ്രാം എന്ന കണക്കിൽ തന്നെയാണ്.
റോമാ സാമ്രാജ്യം:
മെഡിറ്ററേനിയൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ കാരബ് മരത്തിന്റെ വിത്തുകളായിരുന്നു പ്രമാണം (ഇതാണ് പിൽക്കാലത്ത് ‘കാരറ്റ്’ എന്ന വാക്കായി മാറിയത്).
റോമാക്കാർ തങ്ങളുടെ പ്രസിദ്ധമായ ‘ഓറിയസ്’ സ്വർണ്ണനാണയം വാർത്തെടുത്തത് 42 കാരബ് വിത്തുകളുടെ തൂക്കത്തിലായിരുന്നു (ഏകദേശം 7.94 ഗ്രാം).
എന്തുകൊണ്ട് 8 ഗ്രാം? ശാസ്ത്രീയ കാരണം
വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങൾ ഒരേപോലെ എട്ട് ഗ്രാമിലേക്ക് എത്തിയതിന് പിന്നിൽ ലളിതമായ ഒരു ശാസ്ത്രമുണ്ട്. പഴയകാലത്തെ ത്രാസുകളിൽ ഒരു സ്വർണ്ണക്കട്ടിയെ തുല്യമായി പകുത്ത് മാറ്റാൻ ഏറ്റവും എളുപ്പം 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128 എന്നിങ്ങനെ ഇരട്ടിക്കുന്ന ‘ബൈനറി’ രീതിയായിരുന്നു.128 ബാർലിമണിയും 64 കുന്നിക്കുരുവും ഈ കണക്കിന് കൃത്യമായി ഇണങ്ങി.
മാത്രവുമല്ല, അക്കാലത്ത് ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ കൈവെള്ളയിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന, കച്ചവടത്തിന് ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള ഒരു ചെറിയ ഷർട്ട് ബട്ടന്റെ വലിപ്പമുള്ള സ്വർണ്ണക്കഷണമായിരുന്നു ഇത്.
‘പൗണ്ട്’ എങ്ങനെ ‘പവൻ’ ആയി?
കുഷാന രാജാക്കന്മാർ റോമിൽ നിന്നുള്ള സ്വർണ്ണ നാണയങ്ങൾ ഉരുക്കി ‘ദിനാര’ എന്ന സ്വന്തം നാണയമുണ്ടാക്കിയപ്പോഴും ഈ എട്ട് ഗ്രാം തൂക്കമാണ് നിലനിർത്തിയത്. പിൽക്കാലത്ത് മലയാളി ഈ എട്ട് ഗ്രാമിനെ ‘പവൻ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതിന് പിന്നിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാരാണ്.
1816-ൽ ബ്രിട്ടൻ തങ്ങളുടെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ പരിഷ്കരിച്ചപ്പോൾ ഒരു ‘പൗണ്ട്’ മൂല്യമുള്ള ‘ഗോൾഡ് സോവറിൻ’ നാണയങ്ങൾ പുറത്തിറക്കി. അതിന്റെ ഭാരം കൃത്യമായി 7.988 ഗ്രാം ആയിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി വഴി കച്ചവട ആവശ്യത്തിനായി ഈ നാണയങ്ങൾ കേരളത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ‘പൗണ്ട്’ (Pound) മലയാളിക്ക് ‘പവൻ’ ആയി മാറുകയായിരുന്നു.
അങ്ങനെ, കാടുകളിൽ നിന്ന് പെറുക്കിയെടുത്ത ചെറിയ മഞ്ചാടിക്കുരുവിൽ തുടങ്ങി നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാണ് ഇന്ന് സ്വർണ്ണക്കടകളിൽ ചെന്ന് ‘ഒരു പവൻ തരു’ എന്ന് പറയുമ്പോൾ നമ്മുടെ കൈകളിലേക്ക് എട്ട് ഗ്രാമായി ആ സ്വർണ്ണക്കട്ടിയെത്തുന്നത്.
